به نام  پروردگار قلم

             سپاس خداوندی که سخنوران در ستودن او عاجزند ، سپاس خداوندی را که حسابگران در شمارش نعمت های او درمانده اند ، سپاس خداوندی را که توانگران از ادای حق او درمانده اند وسپاس خداوندی را که اول است و پیش از او موجودی وجود نداشت و سپاس خداوندی را که آخر است وپس از او موجودی نخواهد بود. یکی از موهبت های الهی که خداوند عزوجل بر ما نازل کرده است نعمت قلم است. خداوند ارزش و جایگاهی والا برای آن درنظر گرفته است، به گونه ای که در کامل ترین و آخرین کتاب آسمانی خویش یعنی قرآن  حتی بر قلم قسم نیز  خورده است. پس برماست که قدر این موهبت الهی را دانسته و شکرگزار آن باشیم.

         نگارش ونوشتن یکی از وسایل ارتباطی آدمی برای ارتباط با دیگران و تبادل پیام است که گاه تاثیر گذاری آن حتی بیشتر از زبان گفتار است. آری یکی از راه های تاثیر گذاری بیشتر بر مخاطب و انتقال پیامی مهم با تاثیر گذاری بیشتر و به نحوی احسن، نوشتن و زبان قلم است؛ چه بسا تاثیر زبان قلم چندین برابر زبان گفتاری باشد ، به گونه ای که خداوند بزرگترین معجزه خاتم نبیین خود را از جنس قلم قرار داد.

        یکی از راه های مانا و ماندگار شدن سخنان ازرشمند و والا تبدیل آنها به زبان قلم(نوشتاری) است ؛ به گونه ای که ممکن است یک نوشتار قرن ها برجای ماند . یکی دیگر از ویژگی های جالب زبان نوشتار بیان پاره ای از حالات و احساسات است که از طریق زبان گفتار قابل بیان نیست.یکی دیگر از چیز هایی که  ما را بیش از پیش به ضرورت نوشتن و رعایت آیین نگارش رهنمود می کند این نکته مهم است که زبانِ نوشتارِ هر شخص ، تجلی شخصیت علمی،اخلاقی،فرهنگی و…او می باشد . از سوی دیگر لازمه آفرینش علمی و ادبی و سرچشمه آغاز ادبیات همانا نوشتن است ؛ و شاید حیات ادبیات،تاریخ، علم و معرفت بشری مدیون قدرت قلم است.

        شاید یکی از ملاک های سنجش یک عالم و دانشمند قدرت قلم اوست ، قدرت قلمی که همگان از او تاثیر پذیرند و حتی گاهی نوشته ای که  انقلابی برپا خواهد کرد ! حال برای تاثیر گذاری بیشتر باید فنون و آیین و اصولی را درنوشتن رعایت کند که رعایت این آیین و اصول، موجب درک بهتر متن توسط مخاطب و تاثیری پذیری بیشتر از آن می شود. برای یک عالم شاید زیبا نباشد که نوشتن بلد نباشد وآنقدر بدون اصول و مبهم بنویسد که فقط خود از متنش سردرآورد.

           شاید در طول تاریخ نمونه های کم نظیری از علما و ادیبان داشته ایم که قدرت قلم شان برای سال های سال ماندگار بوده و تاثیر گذاری شگرفی بر مردم و طالبان علم در عصر خود و دیگر عصر ها گذاشته است ؛ ولکن اگر قوت قلمی نداشتند برای همیشه به فراموشی سپرده می شدند.بزرگانی همچون ابوالقاسم فردوسی،حافظ،سعدی،مولانا،شهید مرتضی مطهری،علامه طباطبایی و… . پس بر یک طالبِ راهِ علم، یکی از ضروریات در راه علم اندوزی و نشر علم، تعلم و یادگیریِ رسایی و قدرت قلم در انتقال هرچه بهتر پیام و علم خود به به مردمان اهل علم زمانه است که در این راه ناگزیر از یادگیری اصول و آیین نوشتن می باشد.

          حال اگر دایره علم را کنار بگذاریم ، بر یک حاکم و حتی مردم عادی نیز یادگیری آیین و اصول نوشتن دارای اهمیت والایی است ؛  چرا که مثلا اگر حاکم ملتی بخواهد به حاکم ملتی دیگر نامه ای بنویسد بسیار مهم است که آیین و اصول نگارش را رعایت کرده و گزیده و به جا بنویسد!چرا که بدفهمیِ یک نامه حتی میتواند منجر به ایجاد جنگی بزرگ شده و  نابودی خود و ملتش را رغم زند . و حتی درباره مردمان عادی نیز وقتی درخواستی از حاکمان خود داشته باشند رعایت اصول این مکاتبه بسیار حائز اهمیت می باشد .

         پس بر  همه ما و به ویژه دانشجویان راه علم، ضروری و لازم  است که آیین نگارش و مکاتبات را بیاموزیم ؛ چرا که قلم و نوشته جزء جدایی ناپذیر زندگی ما انسان ها میباشد و هر چه در ضرورت و اهمیت آن گفته شود کم است…

سپاس از آفریدگار قلم …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.